Afdwingen dat iedereen Nederlands praat

“Ik heb gekozen voor Arnhem. Maar nu ik daarmee klaar ben denk ik toch dat ik niet meer naar Arnhem zou gaan. (…) Omdat dat gewoon een hele andere cultuur is. Ik heb wel een gevoel… als ik daar in de aula zat… dat ik in het buitenland zat. En euh… Veel Turkse en Marokkaanse meisjes en jongens die daar op school zitten. Ook een andere taal spreken. En ja, ik heb zoiets: je bent gewoon in Nederland en gewoon op een Nederlandse school, dus dan kun je ook gewoon praten en de cultuur is daar heel anders en… veel bekakte aso-lui. In Doetinchem was gewoon… boeren, gewoon gezelligheid. En daar heb je ook wel buitenlanders, maar dat was dan weer anders. (…) In Arnhem vind ik het veel meer bedreigend voelen dan in Doetinchem. (…) Omdat ze zich overal hebben neergezet… in groepjes je zitten aan te kijken, dingen roepen… en dan denk ik van… ja, ze hebben het gewoon over je. Stoer doen en ja… dat vind ik dan in Doetinchem helemaal niet zo. (…) Ze hebben niet echt wat tegen mij gezegd. Maar bijvoorbeeld achter de computer… we hadden dan gewoon in de aula zo’n hoek met computers enzo. En dan hebben ze euh… dan kom je aanlopen en dan ga je zitten en dan naast je zitten… ja Marokkaanse meisjes, Turkse meisjes, ik weet niet precies wat het is en die zitten je dan helemaal aan te kijken en dan gaan ze in een ander taaltje helemaal lopen praten enzo.” (interview 3)

Nederlands op straat
De 21-jarige scholiere is binnenkort klaar met haar opleiding. Ze gaat werken in de kinderopvang. Ooit moest ze kiezen tussen een school in Arnhem of Doetinchem. De Arnhemse school kon ze het snelst doorlopen. Het werd haar kennismaking met de multiculturele samenleving, want in de Achterhoek waar ze opgroeide, zijn nauwelijks allochtonen. Haar grootste irritatie: Turken spreken onderling soms Turks, Marokkanen Marokkaans.

Lees meer over dit bericht