Eenzaam thuis

“Over de mensen… dat ik denk van: waarvoor zijn ze zo haatdragend naar mekaar? Vroeger was dat een stuk socialer naar mekaar. Ik ben een persoon die altijd graag iemand wil helpen als het in mijn macht ligt. Van: joh, kom op dat doen we wel even voor je. En als je dan zelf thuis komt te zitten en het leven van ‘de drukke moeders van school’ valt weg… op een gegeven moment voel je je eenzaam. En dan denk ik van: ik stond toch vroeger altijd voor iedereen klaar en wie staat er nu voor mij klaar? Waar zijn die dan? Ligt dat aan mij, ligt dat aan de maatschappij? Hebben de mensen het zo druk? Ja, de mensen hebben het zo druk. Een hoop van mijn vriendinnen van schooltijd zijn bijna allemaal gescheiden, dus die moeten gaan werken. Ik heb het geluk dat mijn man dat van mij niet verwacht, omdat dat gewoon… ja, het moeilijk zou kunnen gaan met mijn ziekte. Dat je er alleen maar narigheid van zal hebben. Dus die zegt van: we hebben het altijd met één loon gedaan, dus we komen er wel. Ja, die meiden die moeten wel werken en dan word ik dus wel eens eenzaam. He, en ik ben ook weleens aan het denken van goh: eens bij het bejaardencentrum op bezoek gaan… Gewoon eens even met die oude mensen een kopje koffie drinken. Zo’n type ben ik, dat vind ik wel gezellig.” (interview 2)

Stromen van gedachten
Hoe ziet het leven eruit als je arbeidsongeschikt bent? De vrouw van rond de vijftig uit Rotterdam is ziek en zit meestal de hele dag thuis. Vroeger was het leven afwisselend toen de kinderen naar school gebracht moesten worden, de buren een praatje maakten en ze iets voor anderen kon doen. Maar nu ze dat niet meer kan, zit er niets anders op te wachten totdat mensen haar komen opzoeken. Dat gebeurt nauwelijks.

Lees meer over dit bericht